Estamos asistindo á maior crise do capitalismo dos últimos oitenta anos, e de novo os gobernos da Unión Europea queren que paguen as súas consecuencias os traballadores e os sectores populares. En toda Europa, os despedimentos, os expedientes de regulación de emprego e a non renovación de contratos convértense diariamente no drama de millóns de persoas condenadas ao desemprego, o desafiuzamento e a miseria.

 

Os gobernos europeos expolian o erario público para rescatar aos banqueiros e axudar ás grandes empresas, mentres o desemprego medra sen cesar. É a Europa das privatizacións, do Plan Boloña para mercantilizar o ensino superior, da Directiva Bolkenstein ou da Directiva do Retorno contra os traballadores inmigrantes, que alenta a xenofobia e o racismo.

 

A crise actual, como non podía ser doutro xeito, ademais das súas consecuencias económicas e sociais, está dando lugar a importantes transformacións políticas, que se verán intensificadas nun futuro próximo.

 

No caso do Estado español, a crise, a global e a propia, están contribuíndo a deixar definitivamente ao descuberto as carencias do Goberno de Rodríguez Zapatero e do réxime borbónico xurdido do chamado proceso de “transición”: corrupción xeralizada, uso da represión legal ou ilegal como forma recorrente de afrontar os conflitos sociais e políticos cos sectores populares, precariedade dos servizos sociais, colapso dos sistemas educativos...

 

Moi especialmente, afloran as gravísimas carencias democráticas dun réxime no que o seu Xefe de Estado, Juan Carlos I, foi imposto por Franco, réxime que, en consonancia con esta situación aberrante, é incapaz de elaborar unha lei da memoria histórica que recoñeza a realidade da resistencia antifascista dos nosos pobos.

 

Existe unha corrente involucionista, neofascista, impulsada por sectores poderosos do capitalismo español e o seu armazón institucional e mediático, que ten dúas facianas: a "moderna", a expresión máis significativa da cal é a UpyD, e a ''tradicional'', cuxa punta de lanza é a Conferencia Episcopal Española. Dita corrente involucionista, coas súas diversas expresións, é a que neste momento está orientando a estratexia de fondo do bloque dominante español, incluído o Goberno do Estado. Unha estratexia que se materializa, entre outras cousas, na alianza PP-PSOE para conseguir o goberno vascongado cun obxectivo claro: a españolización dese territorio.

 

A outra banda estamos as forzas soberanistas e independentistas de esquerdas, as forzas políticas da esquerda estatal respectuosas cos dereitos nacionais dos diversos pobos oprimidos polo Estado español, así como importantes movementos sociais e sindicais, entre os que destacan o movemento antifascista; o movemento contra a privatización da sanidade, a educación e os servizos públicos; as loitas obreiras contra os EREs e despedimentos; a loita dos estudantes contra o Plan Boloña; os movementos de mulleres... Á súa vez, algúns destes movementos sociais teñen unha importante articulación nacional-popular, especialmente nos pobos onde o proceso político soberanista está máis avanzado.

 

Consideramos que existe a suficiente capacidade como para orientar nun sentido anticapitalista e democrático ese desexo cada vez máis estendido de cambio radical, aínda que neste momento a devandita capacidade teña un desenvolvemento desigual nas nosas respectivas nacións.

 

Partindo desta valoración, impulsamos este manifesto, cuxos eixos básicos son:

 

 

 

 

 

 

Apoiamos os procesos soberanistas que se dan a nivel europeo, e así mesmo expresamos a nosa solidariedade cos procesos de articulación patrióticos, antiimperialistas e de xustiza social que teñen lugar en Latinoámerica, así como coas frentes de resistencia en Oriente Medio, e moi especialmente coa heroica loita do pobo Palestino. Desde unha fervente vocación internacionalista, apoiamos as loitas de todos os pobos do mundo pola súa liberdade e a súa dignidade.

 

 

Comisión promotora da candidatura ao Parlamento Europeo ''Iniciativa Internacionalista''

15 de abril de 2009